Ushbu maqolada о‘rta asr islom falsafasi vakili Ibn Sino (Avitsenna), XX asr fransuz falsafasi vakili Anri Bergson va nemis ekzistensial falsafasi vakili Martin Xaydeggerning vaqt konsepsiyalari qiyosiy tahlil qilinadi. Maqolada ularning vaqtga bо‘lgan munosabati, metodologik yondashuvlari, о‘xshashlik va farqlari ochib beriladi. Tadqiqot natijasida vaqt falsafasining Sharq-G‘arb an’analari о‘rtasidagi uzluksizlik va о‘ziga xosliklari kо‘rsatiladi.

Maqolada Martin Xaydeggerning "Gumanizm haqida maktub" asaridagi borliq va inson o'rtasidagi munosabatlar muammosi tahlil qilinadi. An’anaviy insonparvarlik tanqidining falsafiy asoslari, inson mohiyatini anglashning o‘ziga xos xususiyatlari va tilning Borliqning namoyon bo‘lish maydoni sifatidagi roli o‘rganiladi. Inson borliqning markazi sifatida emas, balki borliq haqiqatini saqlashga chaqirilgan shaxs sifatida qaralishi ko'rsatilgan. Tahlilning germenevtik va qiyosiy-falsafiy usullaridan foydalaniladi. Tadqiqot natijalari global o'zgarishlar kontekstida inson o'ziga xosligi va ma'naviy qadriyatlarni zamonaviy tushunish uchun Xaydegger g'oyalarining dolzarbligini ko'rsatadi. Kalit so'zlar: Borliq, inson, gumanizm, til, borliq, Xaydegger, falsafiy antropologiya.